Als mede-bezieler van VTM is Mike Verdrengh een van de belangrijkste leden van de Vlaamse Televsieacademie, de organisator van de Nacht van de Vlaamse Televisiesterren. Bovendien is hij voorzitter van de academie, wat hem tot het ideale aanspreekpunt maakt. Hoe kijkt hij terug op deze derde editie? We vroegen het hem meteen na de uitzending. 

Vond je het een geslaagde avond?
“Vooreerst moet ik zeggen dat ik me absoluut niet verveeld heb. Da’s een hele prestatie, want awardshows zijn eigenlijk saaie bedoeningen, hé. Maar hier zijn we erin geslaagd om er een vlot geheel van te maken, met de spreekwoordelijke lach en een traan, en met een aantal kippenvelmomenten. “ 

Het is echt de avond geworden van ‘Van Vlees en Bloed’. Was je ook fan van de reeks?
“Natuurlijk. Ik denk dat deze reeks behoort tot het beste van wat in Vlaanderen op fictiegebied ooit is gemaakt. Dus is zij zeker een terechte winnaar. Maar weet je, alle genomineerden verdienen hun plaats in het zonnetje. En daarnaast zijn er ook nog andere waardevolle programma’s, hé: Witse, Blokken, Familie,… De mensen die daaraan meewerken bewijzen elke dag of elke week weer hun degelijkheid. Maar de mensen beschouwen deze programma’s wel als evidenties, vandaar dat ze misschien minder in aanmerking komen voor een Ster. Zo’n avond als deze is een momentopname, meer moet je er ook niet van maken. Maar hoe dan ook: mijn gelukwensen aan alle kandidaten.” 

Ik heb het gevoel dat de Nacht van de Vlaamse Televisiesterren echt wel een traditie wordt.
“Dit evenement is nu al drie keer in goede banen geleid, en iedereen heeft hier een goed gevoel bij, dus ja, ik denk dat we stilaan over een traditie kunnen spreken.” 

Heel opvallend: behalve met ‘Mijn Restaurant’, en een beetje voor Philippe Geubels, komt de VMMa er hier bekaaid van af.
(geïrriteerd) “Daar doe ik niet aan mee. Dit is geen voetbalwedstrijd. De uitreiking van de Televisiesterren is een avond waarop de tv-wereld de collega’s in de bloemetjes zet, en dat heeft niets te maken met instituten. Televisiemakers eren televisiemakers, dat is het concept. Welke zender nu met hoeveel prijzen naar huis gaat doet er echt niet toe. Het wordt ook nergens in onze documenten vermeld. De prijsverdeling tussen de zenders is dus totaal onbelangrijk.” 

Paula Semer kreeg een prijs voor haar hele carrière. Wie zou volgens jou die volgend jaar moeten verdienen?
“Goh, er zijn er zoveel. Om te beginnen vind ik het jammer dat de jonge generatie coryfeeën als Paula Semer niet meer schijnen te kennen. Nochtans leven die figuren echt wel voort in het collectieve geheugen. Neem nu het overlijden van Bob Davidse, je hebt gezien wat voor een emoties dat heeft losgemaakt. Ik denk dat er nog zo’n aantal gelijkaardige figuren zijn. Maar ik ga daar geen namen op plakken.” 

Zou je zelf ooit graag die prijs krijgen?
“Ik ben zelf niet zo ‘prijsminded’. Vandaar dat we regel ingesteld hadden om geen leden van de Academie zo’n carrièreprijs toe te kennen. Goed, met Paula Semer hebben we een uitzondering gemaakt, maar volledig terecht. Het zou toch niet kunnen dat we omwille van een zelf uitgevonden regel iemand als Paula niet eren. Maar anderzijds zullen we er toch geen gewoonte van maken, denk ik.”