De jaarlijkse hoogmis van het Vlaamse populaire lied? Dat is de Eregalerij van Radio 2 natuurlijk. Gisteren blies daarom de crème de la crème van de Vlaamse showbizz opnieuw verzamelen in het casino van Oostende om de vele liedjes en artiesten van eigen bodem te eren. De show werd een feestelijk geheel, en dat was logisch: de Eregalerij mocht tien kaarsjes uitblazen.

De Eregalerij levert jaar na jaar een ietwat vreemde show op. Enerzijds verdienen Vlaamse artiesten en hun muzikale creaties het inderdaad om stevig in de bloemetjes te worden gezet, maar anderzijds kleeft aan dit initiatief iets oubolligs, iets lachwekkends ook. Zo herinneren we ons nog levendig dat vorig jaar een uur lang Rocco Granata geëerd werd. Goed zo, die man heeft inderdaad heel wat betekend voor de vaderlandse showbizzscène, maar om nu ‘Marina’ en co (ondanks gigantische verkoopsuccessen in binnen- en buitenland) te gaan beschouwen als het summum van muzikaal vernuft en virtuositeit…? Dit jaar leed de show niet aan dat euvel. Naar aanleiding van het tienjarig bestaan werd immers niet één artiest of groep bekroond voor ‘een leven vol muziek’, maar kregen meerdere grote namen die eer. Bovendien werd ook teruggekeken op de voorbije jaren, wat de show bijzonder afwisselend maakte, vol nieuwe versies van gekende hits, originele duetten en een clash van generaties en muzikale genres. Dit waren alvast de opvallendste momenten.

1. The way to Brahim
Paul Michiels en Brahim mochten met ‘The way to your heart’ de avond aftrappen. Tijdens dit duet bewees Brahim nogmaals dat hij van de nieuwe generatie artiesten een van de meest talentrijke leden is. De man heeft een onmiskenbaar groot talent, alleen jammer dat hij met z’n voorliefde voor Amerikaanse stijlen als soul en r&b misschien wel een beetje in het verkeerde land is geboren. Maar goed, we blijven denken dat de West-Vlaamse ladykiller een blijvertje is.

2. Leve de familie Dex
Voor het eerst opent de Eregalerij haar poorten voor een muzikale familie: de familie Dex die met Barbara en Marc Dex én Juul Kabas een waar begrip is in Vlaanderen. Natuurlijk, de muzikale stijlen liggen er nogal ver uiteen: de vrolijke meestampers van de heer Kabas en de soulvolle powersongs van Barbara verschillen bijvoorbeeld als de dag van de nacht. Combineer dat maar eens in één optreden! Resultaat: tijdens de solo van Barbara stonden Marc Dex en Juul Kabas er zodanig molenwiekend en voetenstampend bij dat wij even vreesden dat een of andere ledemaat gewis in het publiek ging terechtkomen. Achter de schermen hielden de MUG-diensten zich ongetwijfeld stand by.

3. De kleren maken (toch wel) de man
Op een gala-avond horen artiesten er op hun paasbest uit te zien. Helaas zijn er altijd een paar exemplaren die denken dat ze met een verfomfaaide Oostblok-look winnen aan geloofwaardigheid. Neem nu Johan Verminnen: ‘s mans kledingstukken zagen eruit alsof ze net uit de loopgraven van 14-18 kwamen. Wat een verschil met Will Tura: zijn glanzend maatpak was een streling voor het oog. Wat een energie die man trouwens blijft uitstralen! Steeds meer wordt Tura een wandelende levensles in ‘waardig oud worden’.

4. Het fenomeen Willem Vermandere
Net als de familie Dex kreeg de Westhoekse bard Vermandere een award voor ‘een leven vol muziek’. Vermanderes dialectisch gefilosofeer laat geen ruimte voor compromissen: ofwel word je er helemaal extatisch van, ofwel ga je kotsmisselijk over de pot hangen. Uw dienaar bevindt zich eerder in de tweede categorie, maar desalniettemin moet hij toegeven dat Vermandere een pienter mannetje is. Want voor je het weet heeft hij je met z’n oprechte authenticiteit en z’n ontwapende zelfrelativerende humor helemaal ingepakt. Bovendien leeft de man echt voor zijn muziek, wat hem natuurlijk tot een terechte laureaat maakt.

5. Het grote talent JackoBond
Nog een terechte winnares (maar dan van het laatste seizoen van ‘Zo is er maar één’): JackoBond. Riet (want da’s nog steeds haar echte naam) zorgde voor hét kippenvelmoment van de avond door een hommage te brengen aan Yasmine: eerst met een kort zelfgeschreven nummer, en nadien met een trage en bijzonder doorleefde versie van Yasmines hit ‘Porselein’. Bovendien was Riet zo eerlijk om toe te geven dat ze Yasmine eigenlijk helemaal niet goed gekend heeft. Maar ze heeft tijdens ‘Zo is er maar één’ natuurlijk de laatste maanden van de betreurde zangeres van dichtbij meegemaakt, wat haar toch tot de geknipte vrouw voor deze job maakte. De enige conclusie die je na haar optreden kon maken was deze: Riet is een klassebak, zingt geweldig en is heerlijk oprecht. Ongetwijfeld wacht een mooie muzikale toekomst.

6. De tegenslagen
Was dan acht alles rozengeur en maneschijn in het Oostendse casino? Niet helemaal. Ode brengen aan La Esterella door een of andere obscure drag queen (John D, iemand?) ‘Oh lieve vrouwetoren’ te laten verkrachten, was echt geen goed idee. Waar gaat deze wereld naartoe, als zelfs Radio 2 (toch hét medium van de verzamelde Vlaamse huisvrouwen en rust- en verzorgingstehuizen) godbetert drag queens op het podium begint te sturen? En dan maar klagen over het gay gehalte van het Songfestival… Maar laten we eindigen met de grootste afknapper van de avond, hét evenement waarvoor je naar Oostende afzakt, maar dat dit jaar jammerlijk schitterde door afwezigheid: het… nou ja… jolige lichtjes-ik-ben-hik-over-mijn-hik-theewater-gedrag van diva Rita Deneve op de afsluitende vip-receptie. We hebben echt overal gezocht, onder de champagnetafels, in de wc’s, achter de gordijen, in de vestiaire, zelfs in de champagneflessen, maar geen Rita te bespeuren. Daarom deze warme oproep: kom terug Rita, alstublieft?