Een poosje geleden was de Nederlandse rockgod Peter Koelewijn te gast in Hasselt voor de allereerste editie van het Zingpaleis. Vijftig jaar na de opnames van zijn monsterhit ‘Kom Van Dat Dak Af’, heeft hij na een pauze van vijfentwintig jaar een gloednieuw album uit met alleen maar nieuwe songs. Zoals de titel van zijn album het beaamt, hadden wij een gesprek met een heel gelukkig man. “Angeline, Kom van dat dak af en Alice, Who The X is Alice zijn effectief mijn alltime-klassiekers. Je wordt ouder papa en K0204 (Als ik God Was) horen ook nog bij de top 5. Maar de eerste drie gaan me heel m’n leven lang achtervolgen. Bij grote optredens is het mijn plicht om deze liedjes te zingen. Dit verwacht het publiek ook. Het is een beetje te gek dat ik dan liedjes uit mijn gloednieuwe cd ‘Een gelukkig man’ ga zingen. Deze zijn nog vrij onbekend. Kom Van Dat Dak af beschouw ik trouwens als geen liedje van mezelf meer. Met de jaren werd het een heuse volkshymne. Wanneer je de proef op de som neemt, merk je dat heel wat mensen tussen 8 en 88 ‘Kom Van Dat Dak af’ kennen. Het is nu vijftig jaar geleden dat we deze song hebben opgenomen. Onlangs hebben we dit uitgebreid gevierd. In mijn geboortestad Eindhoven heeft het Eindhovens Dagblad heel wat heisa rond dit ‘gouden jubileum’ gemaakt. Op het einde van die feestelijke dag zijn we met The Rockets, de groep van weleer, gaan dineren. Het was verschrikkelijk leuk om nog een keertje met de jongens van toen samen te zijn. De alcohol vloeide rijkelijk (lacht)."

Schepper
“Wanneer ik op mijn leven terugblik, ben ik ergens wel een zondagskind. Een gelukkig man, zoals de titel van mijn nieuw album, mag je als waarheid beschouwen. Van Onze-Lieve-Heer heb ik een unieke gave gekregen. En het is net door dit talent dat ik in mijn leven heel wat succes heb mogen beleven. Daarnaast hebben mijn vrouw mijn kinderen en ikzelf niet echt gezondheidsperikelen gekend. In het leven van andere mensen gebeurt in één week tijd vaak meer schokkends dan ik ooit in mijn hele leven zal meemaken. Op dat vlak ben ik redelijk goed bediend door mijn Schepper.” .

25 jaar
“Ik wou al heel lang een cd met nieuw materiaal op de markt brengen. Het is welgeteld vijfentwintig jaar geleden dat de vorige verscheen. Een eeuwigheid, niet waar. Akkoord, ondertussen zijn er wel andere cd’s verschenen met her en der een nieuw liedje van mezelf erop. Maar deze waren veeleer aangevuld met bekender materiaal. Het klopt wel degelijk dat ik tien jaar geleden deze cd ook kon maken. Maar toen durfde ik het niet. Hoe langer je wacht, hoe onzekerder je wordt. Als je in de slipstream van songschrijven gewoon doorgaat, is er niet zo veel aan de hand. Ik voel mij nu perfect in staat om x-aantal andere liedjes te schrijven voor andere artiesten. Gewoon omdat ik terug in het ritme zit. Maar geloof me vrij dat het niet meevalt om na dergelijke pauze terug in het ritme te komen. Twee en een half jaar geleden kwam de klik er toch om de stap te zetten. Toen kreeg ik De Radio 2-Zendttijdaward, een prestigieuze prijs voor mijn oeuvre. Op een moment als dat moet je met een nieuw album op de proppen komen. En ik had helemaal niets. Ik voelde me nog nooit zo’n grote oen als toen. Een unieke kans heb ik toen aan mijn neus voorbij zien gaan.

Theater
“Al bij al ging het maken van de cd ‘Een gelukkig man’ vrij vlot. Ik heb er ongeveer anderhalf jaar over geschreven. Bij het maken hiervan heb ik de lat bewust hoog geleden. Ik wou de discussie er niet rond hebben dat niemand op mijn album zat te wachten. Het maken van de cd is ook in eigen beheer gebeurd. De risico’s zijn volledig voor mijn rekening. De droom is echter om toch de theaters in te trekken met dit album. Neen, de rocker in mij werd zeker niet kalmer met de jaren. Integendeel … Mijn ijdelheid als artiest staat er op om ook eens een andere kant van mezelf aan het grote publiek te tonen.”